Başakşehir Motorlu Kurye, istanbulmotokurye.com

Yağmurlu Bir Gündü Başlayan..

Gene birgün Bismillah deyip işe başlamıştım. Yağmurlu bir gündü.. Sabah saat sekiz gibi.. Üstümü giyinmişim.. Yağmurluklarımı giyinmişim.. Yola çıktım. İçimde tuhaf değişik bir his vardı. Bende anlayamıyordum bu hissi.. Sokaklar su sesi arabaların gürültüsüne karışıyordu, Yollardan ağaşıya sular dahada fazla akmaya devam ediyordu. Suyun gitmesi için yapılan mazgallar dolmuş taşıyordu.. İçimden hiç dışarı çıkmak istemiyordum. Dışarı çıktım, garajı açtım, motorumu çıkardım.. Motosikletimi soğuk olduğu için biraz çalıştırdım ısınsın diye.. Yağıyordu hatta dahada fazlalaşıyordu. Bindim motoruma yola çıktım. Karşıya yani Anadolu bölgesine gidiyordum. Aylardan Kasım, mevsimerden ilk bahardı.. Ağaçlar hazana ermiş gül gibi yapraklarını dökmüş, sararmış solmuştu. İçimden bir his geçti birden sende böyle solacaksın bir gün Ahmet diye.. Sokaklarda yer yer sararmış yapraklar vardı. Belediyeye ait işçiler vardı çalışıyorlardı. Düşündüm kendi kendime acaba bu insanlar ne yapıyordu.. Hiç ahiretlerini düşünüyorlarmıydı. Geleceklerini..Tabiki gelecek derken ahiretlerini.. Bir daha geri dönüşü olmayan bir zaman.. Ölüm ve ahiret.

Moto Kurye İşindeydim..

Motosikletimle Ümraniye’ye gidiyordum. Moto  Kuryelik yapıyordum. Bir Acil Kurye işi çıkmıştı, onu almaya gidiyordum.

Anladımki İnsan ömrüde bir heyezanlardan oluşmakta, gerçektende hayat çok kısa, ama kimse hiç farkında değil. Hani “Ne kadar kaldınız dünyada ” diye sorulduğunda bizler ” Bir gün yada birgünden daha az” diyecekmiş ya insan. İşte okadarmış hayat. Şöyle dönüp baktığımız zaman malesef çok kısacık.. Yaşam ve ölüm nekadar soğuk bir cümle değilmi?.

Köprüden anadolu yakasına geçiyordum, tam köprünün ortasında trafik akıyordu, karşı yakaya geçtiğim.. Kavacık stikametine doğru çıkıyorum. Trafik açılmış hızımız seksen yüz olmuş.. Hafif rampadan düze doğru gidiyorum, Kavacık sapağını geçmişim ilerliyorum. Hayatta öyle değilmi sanki bir yolda durmadan ilerliyoruz, hiç durmadan.. Acaba nereye doğru, bir meçhule doğrumu, ölüme doğrumu, yoksa sonsuz bir hayata doğrumu.. İçimde birçok soru, herzamanki gibi hayallere dalmışım gidiyorum, yollar ıslak, kaskımdan süzülüyor yağmur.. Kafamda binbir düşünce.. Önümde bir araç hemen önümde.. İçinden bikaç kişi seçiyorum, sanki konuşorlar gülüşüyorlar, şakalaşıyorlar.. Kimbilir kimdiler, biran düşündüm okadar.. Bulutlar kararmış, gündüz olmasına rağmen hava sanki karanlık, yağmur kaskıma vurma sesini duyuyorum. Ataşehir’ e gideceğim.. Yolda gidiyorum. Gözüm birden takıldı karşı şeride..

Aman Allah’ım..

Ne olacak şimdi !

Önümdeki araca baktım. Yan camları buğulanmış birşey görünmüyordu. İçerdeki kişiler hala konuşuyorlardı, gülüşüyorlardı öyle görmüştüm. Hayat işte..

Karşı şeridden bir tır..

Yolunu şaşırmış..

Aradaki bariyerlere doğru geliyordu, yolda yanlamasına geliyordu bariyerlere doğru.. Farkettim.. iki saniye sadece iki saniye sürdü. Ölüm ve hayat çizgisi arasındaki zaman bumuydu..

Ve son..

Dünya hayatının son..

Hayat bitmişti.

Tüm hayeleller sona ermişti..

Yaşayanlar ise hala ölüme inandıkları halde hala ölüm yokmuş gibi devam edeceklerdi. Ediyorlardı zaten..

Malesef..

Ben fren yapıp sağ şeride doğru kırdım, Yol kaygan ve arkadan arabalar geliyor, tabiki İstanbul trafiğinde takip mesafesi yok, olmuyor, kimse dikkat etmiyor, sağ şeride kaçtım arkadaki araçlar korna çalıyor, fren yapıyorşar, öndeki araç bişeyin farkında değil, ben şerid değiştirip en sağ şeride doğru kaçarken, arkadaki arabaalr belkide bana küfür ediyorlardı, belkide Allah bilir hayatları kurtuluyordu, yavaşlayarak..

Tır geldi bariyerleri kırdı, bu şeride geçti ve öndeki arabayı altına alması bir oldu, an meselesi, iki saniye, Araba tırın altında paramparça, tır sürüklendi olduğu yerde döndü ve ters döndü, araba hala altında. sanki tost olmuştu, hurda yığınına dönmüştü, içinde üç dört kişi şimdi yoktu bu hayatta..

Ben Motosikletimle Moto Kuryelik yaparken şahit olmuştum bu olaya, Kavacık Ümraniye arasında..

Belki bizde bugün varır, yarın yokuz, belkide bir saniye sonra yokuz belli değil. Hayatın geri dönüşü yok, malesef.. Ozman bu hayatı geri dönmeyecek gibi yaşamak lazım.. Belki bir şansımız daha olmaz değilmi ne dersiniz

İstanbul Moto Kurye

İstanbul Moto Kurye, Moto Kurye, https://istanbulmotokurye.com

İstanbul Moto Kurye, Moto Kurye, https://istanbulmotokurye.com

Bir Cevap Yazın